Polska planuje wykorzystanie małych reaktorów jądrowych do wytwarzania energii dla przemysłu i innych odbiorców. Mimo rozbudowanych zapowiedzi,
według stanu na 11 listopada 2026 roku żaden polski projekt komercyjnego SMR nie wszedł w potwierdzoną fazę budowy reaktora.
Najdalej w przygotowaniu formalnym i technicznym zaszedł program ORLEN Synthos Green Energy (OSGE) oparty na BWRX-300. Inicjatywy KGHM z technologią NuScale oraz Świętokrzyskiej Grupy Przemysłowej Industria z technologią Rolls-Royce SMR są natomiast zawieszone. Różnica między tymi projektami wynika nie tylko z liczby wydanych decyzji, lecz także z tego, czy inwestor prowadzi dalsze prace.
Co właściwie oznacza „etap projektu SMR”?
SMR, czyli mały reaktor modułowy, jest reaktorem jądrowym o mniejszej mocy niż typowe duże bloki energetyczne, którego koncepcja zakłada modułowość i powtarzalne wytwarzanie wybranych elementów. Sama nazwa nie oznacza jednak, że elektrownię można postawić bez pełnego przygotowania lokalizacji czy postępowania licencyjnego. Każdy obiekt musi spełnić wymagania bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej i przepisów dotyczących inwestycji. Dlatego zaawansowanie technologii należy oddzielać od zaawansowania konkretnego przedsięwzięcia. Reaktor może mieć rozwijany projekt techniczny albo licencję za granicą, podczas gdy polski inwestor dopiero zbiera dane o gruncie, chłodzeniu i oddziaływaniu na środowisko. Bez takiego rozdzielenia wiadomość o postępie producenta łatwo pomylić z informacją o gotowości polskiej elektrowni.
Przy porównywaniu projektów pomaga sześciostopniowa skala. Zapowiedź oznacza koncepcję, wybór możliwej technologii lub publiczną deklarację zainteresowania. Przygotowanie obejmuje analizy ekonomiczne, współpracę z dostawcą, wstępne badania i wskazywanie potencjalnych lokalizacji. Formalności obejmują wszczęte i zakończone postępowania administracyjne, przy czym samo złożenie wniosku nie jest decyzją. Budowa wymaga odpowiednich zezwoleń oraz potwierdzenia rzeczywistych robót przy obiekcie, rozruch obejmuje testy urządzeń i instalacji zgodnie z wymaganymi zgodami, a eksploatacja oznacza dopuszczoną pracę elektrowni.
Przejście do wyższego etapu powinno wynikać z wykonanego działania, a nie z terminu wpisanego do harmonogramu.
Skala ułatwia lekturę wiadomości, ale nie stanowi oficjalnej klasyfikacji administracyjnej.
Nie wszystkie formalności mają jednak tę samą wagę.
Decyzja zasadnicza potwierdza zgodność zamierzenia z polityką państwa i pozwala ubiegać się o kolejne rozstrzygnięcia; sama nie uprawnia do budowania elektrowni.
Odrębnymi rozstrzygnięciami są decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzja dotycząca lokalizacji, zezwolenie Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki (PAA) na budowę obiektu jądrowego i wymagane pozwolenia budowlane. Ich kolejność i wzajemne zależności wynikają z właściwych przepisów oraz zakresu inwestycji. Opinia ogólna PAA dotycząca założeń technologii BWRX-300 również jest narzędziem wcześniejszego dialogu regulacyjnego, a nie zgodą na realizację określonej elektrowni. Wniosek o zezwolenie różni się od wydanego zezwolenia, podobnie jak rozpoczęcie badań terenu różni się od wykonania fundamentów reaktora. W każdej informacji o projekcie trzeba ustalić dokładny rodzaj dokumentu i datę jego wydania. Status przypisany dzisiaj może się zmienić po opublikowaniu kolejnej decyzji lub potwierdzeniu rozpoczęcia prac.
Według jakich kryteriów porównywać projekty SMR w Polsce?
Porównanie nie powinno opierać się na pojedynczym rankingu ani sumie zapowiedzianych megawatów. W pierwszej kolejności należy ustalić status formalny: decyzje zasadnicze, dokumentację środowiskową i lokalizacyjną, przebieg dialogu z PAA oraz zezwolenia związane z budową. Druga płaszczyzna dotyczy technologii, w tym dostawcy, stopnia przygotowania projektu, jego oceny przez organy dozoru i dokumentacji bezpieczeństwa. Trzecia opisuje konkretną lokalizację, dostępność wody, warunki gruntowe, infrastrukturę i postęp badań. Czwarta obejmuje organizację wykonania i finanse: źródła kapitału, umowy z wykonawcami, zamówienia kluczowych komponentów, łańcuch dostaw i prace na terenie inwestycji.
Projekt może mieć mocne wyniki w dwóch pierwszych obszarach, ale słabsze w pozostałych.
Wtedy określenie go jako gotowego do budowy byłoby przedwczesne.
Trzy pytania przed uznaniem, że budowa SMR ruszyła
Czego dotyczy dokument?
Technologii, programu 24 jednostek czy konkretnego obiektu i lokalizacji?
Jakiego rodzaju jest zgoda?
Decyzja zasadnicza, postanowienie środowiskowe, zezwolenie PAA czy pozwolenie budowlane?
Co rzeczywiście zrobiono?
Złożono wniosek, zamówiono urządzenia, rozpoczęto prace przygotowawcze czy wykonuje się roboty przy reaktorze?
Równie ważne jest źródło wiadomości. Decyzja opublikowana przez urząd potwierdza dokładnie to, co urząd rozstrzygnął, natomiast komunikat spółki jest podstawą do opisania jej planów, podpisanych umów lub deklarowanego harmonogramu. Wydany dokument nie musi potwierdzać finansowania, a porozumienie biznesowe nie zastępuje pozwolenia budowlanego. Informacje branżowe mogą pomóc uporządkować chronologię, lecz w przypadku sporu o status najlepiej wrócić do dokumentu organu właściwego dla danego etapu. Brak nowych informacji nie dowodzi zakończenia projektu, ale nie pozwala też potwierdzić jego dalszego postępu. Za mocną podstawę uznania projektu za aktywnie rozwijany można przyjąć jednoczesne potwierdzenie formalnego postępu i niedawnych działań inwestora. Przy rozbieżnych datach trzeba sprawdzić, czy relacje nie opisują dwóch różnych czynności.
Dojrzałość organizacyjna i finansowa może pozostawać w tyle za projektem samego reaktora. Wybór dostawcy ustala kierunek technologiczny, lecz nie gwarantuje ceny energii ani sfinansowania budowy. Umowa na dokumentację może być ważnym krokiem, ale pozostawia otwarte pytanie o kontrakt wykonawczy i harmonogram dostaw. Z kolei wybór miejsca na mapie nie przesądza o wydaniu decyzji środowiskowej i lokalizacyjnej.
Im bliżej budowy, tym większą wagę mają dowody dotyczące konkretnej działki, konkretnego inwestora i konkretnej umowy.
To pozwala odróżnić program obejmujący wiele przyszłych jednostek od jednej inwestycji rzeczywiście przygotowywanej do realizacji.
Na jakim etapie znajduje się każdy z analizowanych projektów?
Porównanie obejmuje trzy programy z polskimi decyzjami zasadniczymi i wskazaną technologią. Są to program BWRX-300 rozwijany przez OSGE, projekt NuScale VOYGR przygotowywany przez KGHM oraz inicjatywa Industrii oparta na Rolls-Royce SMR. Stan sprawdzono na 11 listopada 2026 roku. Ocena dotyczy polskich inwestycji, a nie wszystkich reaktorów danego producenta budowanych lub planowanych za granicą. Pozwala to zestawić program aktywny z inicjatywami, które uzyskały dokumenty administracyjne, ale później przestały być rozwijane. Nie oznacza natomiast, że każdy z tych projektów dysponuje tak samo dokładnymi informacjami o finansowaniu i gotowości lokalizacji.
OSGE i BWRX-300: zaawansowane przygotowania, bez budowy polskiego reaktora
ORLEN Synthos Green Energy rozwija program elektrowni z reaktorami BWRX-300 we współpracy z partnerami technologicznymi. W grudniu 2023 roku spółki projektowe uzyskały decyzje zasadnicze dotyczące łącznie 24 jednostek w sześciu lokalizacjach. Decyzje potwierdzają skalę zamierzenia, lecz nie gotowość 24 bloków do budowy. Włocławek stał się miejscem pierwszoplanowym: prowadzone są tam działania związane z przygotowaniem lokalizacji, badaniami środowiskowymi i kontaktami z władzami miasta. Dla Włocławka organ środowiskowy określił zakres raportu oddziaływania na środowisko, co jest etapem postępowania, a nie decyzją zatwierdzającą budowę.
Na polskim terenie nie potwierdzono rozpoczęcia budowy żadnego reaktora BWRX-300.
Dotychczasowy status projektu jest więc przede wszystkim formalny, projektowy i lokalizacyjny.
W lutym 2026 roku OSGE oraz GE Vernova Hitachi Nuclear Energy podpisały umowę na opracowanie polskiego projektu generycznego BWRX-300. Dokumentacja ma uwzględniać krajowe wymagania i ułatwiać przygotowanie kolejnych przedsięwzięć opartych na tym samym rozwiązaniu. Opracowywany był również wstępny raport bezpieczeństwa (PSAR), przewidziany jako element dokumentacji składanej przy ubieganiu się o zezwolenie PAA na budowę. Samo przygotowanie raportu nie przesądza o jego zatwierdzeniu. PAA wydała już wcześniej ogólną opinię dotyczącą wybranych założeń technicznych BWRX-300, wskazując zarówno ocenione elementy, jak i kwestie wymagające dalszych danych. Na spotkaniach PAA z inwestorem omawiano harmonogram przygotowania dokumentacji i badania lokalizacyjne.
Powiązanie tych działań pokazuje realną aktywność technologiczną i regulacyjną, ale nie dowodzi posiadania zezwolenia PAA na budowę konkretnej elektrowni.
W październiku 2026 roku ORLEN, Synthos Green Energy i OSGE ogłosiły porozumienie parasolowe określające ramy dalszej współpracy. Projekt we Włocławku ma być prowadzony etapami przez spółkę celową kontrolowaną przez ORLEN, a finansowanie kolejnych części przygotowań powiązano z realizacją uzgodnionych kamieni milowych. Partnerzy zapowiedzieli doprecyzowanie szczegółów w umowach wykonawczych, dalsze badania i przygotowanie wniosku do PAA. Nie jest to jeszcze zawarty kontrakt na budowę całej elektrowni. W programie wymieniane są też Stawy Monowskie, a postępowania środowiskowe dotyczyły również innych lokalizacji, w tym Stalowej Woli i Ostrołęki. Nie wszystkie te miejsca są równie zaawansowane i nie należy nadawać im jednego statusu tylko dlatego, że należą do programu OSGE. Strategia ORLENU zakłada co najmniej dwa reaktory SMR do 2035 roku, ale jest to termin deklarowany, zależny od kolejnych decyzji, finansowania i wykonania robót. Rozpoczęta w Kanadzie budowa BWRX-300 wzmacnia perspektywę technologii, lecz nie zmienia statusu polskiej lokalizacji na „budowa”.
KGHM i NuScale VOYGR: decyzja zasadnicza, projekt zawieszony
KGHM rozwijał koncepcję wykorzystania modułowego reaktora NuScale VOYGR do zasilania działalności przemysłowej. W 2023 roku inwestor uzyskał decyzję zasadniczą dotyczącą planowanej elektrowni o mocy 462 MWe. Spółka wskazywała wcześniej kilka możliwych obszarów lokalizacyjnych, ale decyzja nie przesądzała o ostatecznym wyborze terenu ani o uzyskaniu zgód na budowę. W późniejszych komunikatach KGHM akcent przesunął się z przygotowań inwestycyjnych na monitorowanie rozwoju technologii i jej ekonomiki. W prezentacjach inwestorskich KGHM wskazywał, że monitoruje rynek SMR i nie prowadzi wiążących rozmów inwestycyjnych w tym obszarze.
Rządowy Program polskiej energetyki jądrowej z 2026 roku określa projekt KGHM jako zawieszony.
Pozostaje on przykładem przedsięwzięcia z osiągniętym kamieniem formalnym, którego nie można uznać za aktywną inwestycję budowlaną.
Industria i Rolls-Royce SMR: formalna zgoda na dalsze starania, bez kontynuacji
Świętokrzyska Grupa Przemysłowa Industria planowała inwestycję opartą na technologii Rolls-Royce SMR, wiązaną między innymi z lokalizacją w Chmielniku. Minister klimatu i środowiska wydał jej decyzję zasadniczą 10 maja 2024 roku. Dokument potwierdzał możliwość rozpoczęcia dalszych starań administracyjnych, a nie przyznanie zgody na fizyczne wykonanie obiektu. Później inwestycja utraciła status aktywnie rozwijanego przedsięwzięcia.
Przyjęta jesienią 2026 roku aktualizacja Programu polskiej energetyki jądrowej opisuje projekt Industrii jako zawieszony.
Brak jest niezależnego potwierdzenia, że ta konkretna inwestycja uzyskała zezwolenie PAA na budowę albo rozpoczęła prace budowlane. W zestawieniu aktualnych inwestycji nie należy jej więc ustawiać na równi z aktywnym przygotowaniem OSGE.
Historyczny dorobek formalny nie przesądza o bieżącej aktywności inwestora.
Wszystkie trzy inicjatywy osiągnęły etap decyzji zasadniczej, lecz tylko w przypadku OSGE można wskazać jednocześnie nowe prace projektowe, czynności środowiskowe i uzgodnienia organizacyjne. Status KGHM i Industrii należy opisać jako zawieszony, nie jako „budowa w przygotowaniu” ani „elektrownia w realizacji”. W żadnym z przypadków nie ma podstaw do przypisania polskiemu przedsięwzięciu rozruchu lub eksploatacji. Różni się pewność szczegółów: wydanie decyzji administracyjnych oraz rządowa klasyfikacja zawieszenia są dobrze udokumentowane, natomiast pełna struktura przyszłego finansowania i daty przejścia do robót pozostają zależne od dalszych rozstrzygnięć. Dlatego porównanie powinno wskazywać zarówno osiągnięty kamień milowy, jak i aktualny stan działania projektu.
| Projekt | Postęp formalny | Technologia i lokalizacja | Wykonanie i aktywność | Ocena pewności |
|---|---|---|---|---|
| OSGE — BWRX-300 | Decyzje zasadnicze dla 24 jednostek w sześciu lokalizacjach; bez polskiego zezwolenia na budowę | Umowa na projekt generyczny; przygotowania we Włocławku i innych lokalizacjach | Aktywne prace projektowe i administracyjne; brak potwierdzonej budowy reaktora | Wysoka dla decyzji i aktywności; ograniczona dla przyszłego terminu i finansowania całości |
| KGHM — NuScale VOYGR | Decyzja zasadnicza z 2023 r. | Koncepcja 462 MWe; brak potwierdzonej gotowej lokalizacji | Projekt zawieszony; brak budowy | Wysoka dla statusu zawieszenia, potwierdzonego w programie rządowym |
| Industria — Rolls-Royce SMR | Decyzja zasadnicza z maja 2024 r. | Koncepcja wiązana z Chmielnikiem; bez potwierdzenia gotowości budowlanej | Projekt zawieszony; brak budowy | Wysoka dla statusu zawieszenia, potwierdzonego w programie rządowym |
Główne projekty SMR w Polsce — stan na 11 listopada 2026 r.
Co oznacza dany status dla dalszej realizacji projektu?
Zapowiedź otwiera dopiero pytania o technologię, odbiorcę energii i potencjalnego inwestora. W fazie przygotowania można już analizować koszt, miejsce i partnerów, lecz wiele założeń zmieni się po badaniach i uzgodnieniach. Formalności ograniczają niepewność prawną stopniowo: każde rozstrzygnięcie dotyczy konkretnego zakresu, a wydanie jednego dokumentu nie eliminuje pozostałych wymagań. Dopiero wymagane zezwolenia, finansowanie, umowy wykonawcze i gotowość placu budowy pozwalają mówić o przejściu do realizacji. Rozruch nie jest jeszcze komercyjną pracą, ponieważ wymaga przeprowadzenia przewidzianych testów i odpowiednich zezwoleń. Eksploatacja następuje po spełnieniu dalszych wymagań dozoru i dopuszczeniu obiektu do pracy. Używanie jednej daty uruchomienia bez opisu tych etapów daje czytelnikowi fałszywe poczucie pewności.
Ocena ogólnego rozwiązania reaktorowego nie zastępuje analizy bezpieczeństwa elektrowni w konkretnym miejscu. Projekt generyczny opisuje wspólne założenia konstrukcyjne, a dokumentacja dla lokalizacji musi uwzględnić miejscowe warunki gruntowe, hydrologiczne, chłodzenie i zagrożenia zewnętrzne. Wykonawca musi dysponować odpowiednimi kompetencjami, komponentami i systemem zapewnienia jakości.
Finansowanie przygotowań nie musi oznaczać pozyskania całego kapitału potrzebnego do budowy, a kontrakt z dostawcą technologii nie musi być kontraktem na wykonanie elektrowni pod klucz.
Osobne znaczenie mają przyłączenie do sieci i możliwość wykorzystania ciepła, jeżeli przewiduje je model biznesowy. O terminie uruchomienia przesądzi suma tych warunków, nie pojedyncza informacja o wydanej opinii lub podpisanym porozumieniu. Dla programu OSGE oznacza to konieczność dalszego zamykania luk mimo jego wyraźnego postępu przygotowawczego.
Dlaczego komunikaty o postępie projektów mogą się różnić?
Ta sama inwestycja może być przedstawiana jako „zatwierdzona”, „realizowana” lub „przygotowywana”, mimo że każde z tych określeń odnosi się do innej czynności. Zgoda na dalsze procedowanie, rozpoczęcie prac projektowych i rozpoczęcie budowy nie są pojęciami zamiennymi.
To rozbieżność definicyjna: słowo „realizacja” bywa stosowane do różnych etapów.
Rozbieżność czasowa pojawia się, gdy starszą informację o aktywnych planach zestawia się z późniejszą decyzją o zawieszeniu. Rozbieżność zakresowa polega na przypisywaniu całemu programowi tego, co osiągnęła wyłącznie jedna lokalizacja albo reaktor tego samego typu w innym kraju. Z kolei sprzeczność faktyczna występuje, gdy dwie relacje przedstawiają odmienne informacje o wydaniu tego samego dokumentu. Rozpoznanie rodzaju rozbieżności pozwala sprawdzić, co naprawdę wymaga wyjaśnienia.
Trzeba ustalić, kto ogłosił informację i co faktycznie mógł potwierdzić. Informacja inwestora o podpisaniu umowy jest wiarygodnym świadectwem jego działania, ale nie dowodem wydania zezwolenia przez urząd. Potwierdzenie PAA w sprawie technologii dotyczy dokładnie opisanych założeń i nie oznacza zatwierdzenia wszystkich elementów projektu konkretnej elektrowni. Zawiadomienie o rozpoczęciu postępowania środowiskowego nie jest równoznaczne z pozytywnym zakończeniem oceny środowiskowej. Podobnie publiczna prezentacja zakładanej daty uruchomienia nie dowodzi, że inwestor zapewnił wykonawców i środki na budowę. Jeśli dwie informacje wydają się niespójne, należy porównać ich daty, przedmiot, adresata i status prawny. Nierzadko okazuje się, że obie są prawdziwe, ale odpowiadają na różne pytania.
W OSGE nowe umowy i prace przygotowawcze świadczą o aktywności, ale nie o posiadaniu zezwolenia PAA na budowę obiektu jądrowego. Z kolei dawne wiadomości o decyzjach KGHM i Industrii nie odzwierciedlają ich późniejszego zawieszenia. Właśnie dlatego status powinien mieć datę i wskazanie ostatniego niezależnie potwierdzonego działania.
Bez tego wiadomość o projekcie może być poprawna historycznie, a jednocześnie myląca jako opis stanu obecnego.
Na jakie kamienie milowe zwracać uwagę w kolejnych aktualizacjach?
Zmiana statusu projektu SMR wymaga zdarzenia, które można wskazać w dokumencie albo na placu budowy. W obszarze formalnym będą to przede wszystkim kolejne decyzje środowiskowe i lokalizacyjne, a następnie złożenie oraz rozpatrzenie wniosku o zezwolenie PAA na budowę. Samo złożenie wniosku oznacza początek oceny, nie jej pozytywny wynik. W obszarze projektowym znaczenie mają ukończona dokumentacja bezpieczeństwa i dostosowanie projektu technicznego do polskiego prawa.
W obszarze finansowym miarodajny będzie wiążący model pokrycia nakładów budowlanych, a nie jedynie pieniądze na analizy i projekt.
W obszarze wykonawczym należy szukać kontraktów, zamówień urządzeń oraz robót potwierdzonych dla konkretnej elektrowni. Dopiero ich zestawienie daje podstawę do oceny, czy zapowiadany termin uruchomienia zyskuje rzeczywiste oparcie.
W kolejnych latach trzeba będzie również oddzielać licencję na budowę od uprawnień do rozruchu i eksploatacji. Nadzór jądrowy ocenia dokumentację i prowadzi kontrole na różnych etapach, a zakres zgody dotyczy określonych działań. Pomocny przykład daje zagraniczny projekt Darlington w Kanadzie.
Chociaż na terenie Darlington rozważa się łącznie do czterech jednostek BWRX-300, kanadyjska komisja CNSC wydała w kwietniu 2025 roku zezwolenie na budowę jednego reaktora; dalsze bloki wymagają odrębnych kroków licencyjnych.
Taką różnicę między liczbą planowanych jednostek a zakresem udzielonej zgody zauważano także w dyskusjach uczestników forum Reddit po ogłoszeniu decyzji. Ten przypadek pokazuje, dlaczego nagłówek o „budowie czterech reaktorów” nie powinien zastępować lektury zakresu pozwolenia. W Polsce należy stosować tę samą ostrożność przy interpretowaniu decyzji dotyczących całych programów inwestycyjnych.
Inwestor może organizować przedsięwzięcie etapami, a dostawca może wcześniej uruchomić produkcję wybranych komponentów. Oba wydarzenia mogą świadczyć o postępie bez oznaczania rozpoczęcia budowy samego reaktora na polskim terenie. Podobnie planowany mechanizm wsparcia cenowego lub list intencyjny może poprawiać perspektywy finansowania, choć nie zastąpi zamknięcia budżetu i podpisania kontraktu wykonawczego. Rzetelna aktualizacja powinna podawać datę, konkretny dokument, organ lub wykonane działanie, a przy opisie finansowania wskazywać, czy deklaracja jest wiążąca. Takie podejście pozwoli zauważyć rzeczywistą zmianę, nawet gdy jest mniej efektowna niż informacja o liczbie przyszłych reaktorów.
Jaki wniosek można wyciągnąć z porównania etapów projektów SMR?
Wśród głównych polskich inicjatyw OSGE ma najbardziej rozbudowany i aktywnie rozwijany program przygotowawczy. Potwierdzają go decyzje zasadnicze, prace nad projektem generycznym, działania dotyczące lokalizacji i kontynuowanie dialogu regulacyjnego. KGHM i Industria dysponują historią formalną swoich projektów, ale aktualny dokument rządowy określa obie inicjatywy jako zawieszone. Żaden z porównywanych projektów nie ma potwierdzonej budowy polskiego komercyjnego reaktora SMR, a tym bardziej rozruchu lub eksploatacji.
Nie jest to ranking przyszłych szans inwestycyjnych: koszty, źródła finansowania i możliwości wykonawcze wymagają osobnego potwierdzenia.
Jest oceną dotychczasowych, udokumentowanych działań według stanu na 11 listopada 2026 roku.
Ocena zmieni się po zamknięciu określonych luk: zakończeniu postępowań dla wybranej lokalizacji, złożeniu i ocenie dokumentacji bezpieczeństwa, uzyskaniu zezwolenia PAA na budowę, zapewnieniu finansowania, podpisaniu umów wykonawczych oraz potwierdzeniu rzeczywistych robót. Wydanie nowego dokumentu dla jednego miejsca nie podwyższa automatycznie statusu wszystkich pozostałych. Jeśli projekt pozostaje zawieszony, historyczna decyzja zasadnicza nie jest dowodem bieżącej gotowości.
Najlepiej oceniać nie to, ile kamieni milowych ogłoszono, lecz czy istnieją niezależne potwierdzenia wszystkich warunków potrzebnych do wejścia w kolejną fazę.
Dopiero taka ocena odróżnia realny postęp budowy od postępu ważnego, lecz nadal przygotowawczego.
Najczęstsze pytania o SMR w Polsce
Czy w Polsce rozpoczęto już budowę komercyjnego SMR?
Według stanu na 11 listopada 2026 roku nie ma potwierdzenia rozpoczęcia budowy reaktora w żadnym z trzech porównywanych polskich programów SMR. Prowadzone są natomiast prace projektowe, lokalizacyjne i administracyjne związane przede wszystkim z programem OSGE.
Czy decyzja zasadnicza oznacza pozwolenie na budowę?
Nie. Pozwala ubiegać się o kolejne rozstrzygnięcia administracyjne, ale nie zastępuje wymaganych decyzji środowiskowych i lokalizacyjnych ani zezwolenia PAA na budowę obiektu jądrowego i właściwych pozwoleń budowlanych.
Ile reaktorów BWRX-300 planuje OSGE?
Decyzje zasadnicze programu OSGE obejmują 24 jednostki w sześciu lokalizacjach. Jest to zakres planowanych przedsięwzięć, a nie liczba reaktorów posiadających zezwolenie na budowę. ORLEN deklaruje co najmniej dwa reaktory SMR do 2035 roku.
Dlaczego KGHM i Industria są uznawane za projekty zawieszone?
Obie inicjatywy uzyskały decyzje zasadnicze, jednak rządowa aktualizacja Programu polskiej energetyki jądrowej ogłoszona w październiku 2026 roku określa ich status jako zawieszony. Historyczne decyzje pozostają faktem, ale nie potwierdzają bieżącej realizacji.
Co będzie świadczyło o realnym przejściu OSGE do budowy?
Istotne będzie uzyskanie wymaganych decyzji dla konkretnej lokalizacji, w szczególności zezwolenia PAA na budowę, a także potwierdzone finansowanie, umowy wykonawcze i faktyczne roboty przy reaktorze. Samo złożenie wniosku lub ukończenie projektu generycznego nie oznacza rozpoczęcia budowy.
Bibliografia i źródła
Pokaż źródła (4)
Rada Ministrów, 2026.
Program polskiej energetyki jądrowej — aktualizacja z 29 września 2026 r. (M.P. poz. 977)
. Potwierdza: zawieszenie projektów KGHM i Industrii oraz odrębny status sześciu przedsięwzięć OSGE.
Państwowa Agencja Atomistyki.
Licencjonowanie obiektów jądrowych
. Potwierdza: odrębne zezwolenia na budowę, rozruch i eksploatację oraz wymagania dotyczące oceny dokumentacji.
ORLEN Synthos Green Energy, październik 2026.
Porozumienie ORLEN, SGE i OSGE w sprawie programu BWRX-300
. Potwierdza: nowy model etapowania Włocławka, podział ról partnerów, plan dalszego finansowania i liczbę jednostek objętych decyzjami zasadniczymi.
Canadian Nuclear Safety Commission, 2025–2026.
Darlington New Nuclear Project
. Potwierdza: odrębny zakres zgody na budowę pierwszego BWRX-300 w Kanadzie, mimo szerszych planów dla lokalizacji.