Opłata kogeneracyjna to ustawowa pozycja na rachunku za prąd, z której finansuje się wsparcie wytwarzania energii elektrycznej i ciepła w jednym procesie. W 2026 roku jej stawka wynosi 3,00 zł/MWh netto, czyli 0,003 zł za każdą kilowatogodzinę energii objętej rozliczeniem. W zwykłym rozliczeniu kwotę sprawdza się, mnożąc energię pobraną z sieci w MWh przez stawkę z właściwego roku. Przy rozliczeniach przemysłowych i korektach trzeba uwzględnić dodatkowe zasady. Wyjaśnienie tego mechanizmu pozwala sprawdzić własną fakturę bez mylenia opłaty z ceną energii, opłatą OZE lub mocową.
Czym jest opłata kogeneracyjna na rachunku za prąd?
Opłata kogeneracyjna jest ustawowym składnikiem rachunku za energię elektryczną, przeznaczonym na finansowanie systemu wsparcia wysokosprawnej kogeneracji. Kogeneracja oznacza jednoczesne wytwarzanie energii elektrycznej i użytecznego ciepła w jednym procesie technologicznym. W elektrociepłowni pozwala to wykorzystać ciepło, które przy samym wytwarzaniu prądu mogłoby pozostać niewykorzystane. Wysokosprawność jest jednak określeniem prawnym i technicznym, a nie prostą nazwą każdej instalacji produkującej prąd i ciepło. Opłata finansuje system wsparcia odpowiednich wytwórców, zamiast stanowić zapłatę za konkretną porcję energii kupioną przez odbiorcę. Dlatego jej obecność na fakturze nie dowodzi, że prąd dostarczony do domu pochodzi akurat z elektrociepłowni. Na rachunku należy sprawdzać ją osobno od ceny sprzedaży energii: ustawowy składnik zwiększa należność, ale nie jest stawką sprzedawcy za sam prąd.
Na typowej fakturze pozycja „opłata kogeneracyjna” pojawia się w zestawieniu usług dystrybucji albo opłat regulowanych. Jej miejsce na dokumencie wynika ze sposobu prezentowania należności przez przedsiębiorstwo, ale nie zmienia ustawowego celu opłaty. Na rachunku występują również opłatę za zużytą energię czynną, różne składniki dystrybucyjne, podatki oraz inne opłaty regulowane. Nie wszystkie te pozycje służą utrzymaniu sieci czy zapłacie za dostarczenie energii w sensie handlowym. Obecność opłaty kogeneracyjnej może więc zaskakiwać, zwłaszcza gdy umowa dotyczy wyłącznie zakupu prądu, a nie ciepła. Odbiorca nie zamawia osobnej usługi kogeneracyjnej i nie musi korzystać z miejskiej sieci ciepłowniczej, aby zobaczyć taką pozycję. Rozstrzygające jest pobranie energii elektrycznej z sieci objęte ustawowymi zasadami rozliczenia.
W 2026 roku oficjalna stawka opłaty wynosi 3,00 zł za megawatogodzinę, czyli za 1000 kilowatogodzin pobranej energii. Stawka ta jest wyrażona jako kwota netto, a w fakturze dla gospodarstwa domowego może pojawić się także odpowiednia wartość brutto. Oznaczenie zł/MWh nie powinno budzić obaw, że na potrzeby naliczenia trzeba zużyć całą megawatogodzinę. Zużycie mniejsze niż 1000 kWh przelicza się proporcjonalnie, tak samo jak inne zmienne należności związane z ilością energii. Co więcej, taka sama liczba kilowatogodzin na dwóch fakturach nie gwarantuje identycznej kwoty brutto, jeżeli dokumenty obejmują różne okresy lub szczególne korekty. Do kontroli potrzebne są zatem jednostka stawki, właściwy okres i ilość energii uwzględniona w tej pozycji.
Dlaczego opłata kogeneracyjna jest naliczana odbiorcom?
Ustawodawca powiązał opłatę z zapewnieniem dostępności energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji w krajowym systemie elektroenergetycznym. Zgromadzone środki służą przede wszystkim wypłacie różnych rodzajów premii przewidzianych dla uprawnionych producentów energii elektrycznej z kogeneracji. Ustawa dopuszcza również pokrycie kosztów działalności operatora rozliczeń bezpośrednio związanych z obsługą tego systemu. Mechanizm polega na rozłożeniu kosztów wsparcia na określonych uczestników rynku energii, a nie na sprzedaży odbiorcy indywidualnego pakietu usług. Zatem zmiana marki sprzedawcy nie znosi ustawowej należności. Przedsiębiorstwa nie mają swobody ustalenia własnej stawki tylko dlatego, że wystawiają fakturę. Wysokość stawki wynika z aktu prawnego, natomiast pobór i przepływ środków są opisane w ustawie.
Podstawą mechanizmu jest ustawa z 14 grudnia 2018 roku o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji. W art. 60 określono cel opłaty, a kolejne przepisy opisują obliczanie, pobór i sposób ustalania stawki. Minister właściwy do spraw energii określa stawkę na kolejny rok w rozporządzeniu po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Oznacza to, że odbiorca nie uzgadnia wysokości tej należności w zwykłych negocjacjach ze sprzedawcą. Również zmiana oferty handlowej nie usuwa automatycznie obowiązku jej ponoszenia. Można natomiast sprawdzić, czy przedsiębiorstwo zastosowało właściwą stawkę do właściwego zużycia. Można nie zgadzać się z samym mechanizmem wsparcia, a jednocześnie oddzielnie sprawdzić, czy własna faktura jest obliczona prawidłowo.
Szczególną pozycję mają niektóre przedsiębiorstwa spełniające ustawową definicję odbiorcy przemysłowego i warunki wpisu do wykazu Prezesa URE. Dla takich podmiotów podstawa naliczenia może odpowiadać 15% albo 25% określonej ilości energii pobranej z sieci i zużytej w okresie rozliczeniowym. Nie jest to obniżka stawki do 15% lub 25% ani przywilej przysługujący każdej firmie z dużym rachunkiem. Odrębne przepisy określają kwalifikującą działalność i wymagane oświadczenia, dlatego liczy się formalny status odbiorcy. Gospodarstwo domowe nie nabywa analogicznego prawa na podstawie samego poziomu zużycia. Z tego względu samo porównanie kwoty z fakturą zwykłego odbiorcy nie wystarcza do oceny rachunku uprawnionego zakładu. Ten wyjątek wymaga szczególnej uwagi przy analizie rozliczeń dużych odbiorców.
Jak oblicza się opłatę kogeneracyjną?
Dla typowego odbiorcy końcowego obliczenie jest proste: ilość energii elektrycznej pobranej z sieci i zużytej w danym okresie mnoży się przez stawkę opłaty kogeneracyjnej obowiązującą dla tego okresu. Ponieważ stawka jest określona w zł/MWh, zużycie wyrażone w kWh należy podzielić przez 1000. Przy stawce 3,00 zł/MWh i zużyciu 250 kWh podstawą jest 0,25 MWh. Iloczyn 0,25 × 3,00 daje 0,75 zł netto. Jeżeli do tej pozycji stosuje się podstawową stawkę VAT 23%, wartość brutto po zaokrągleniu wynosi 0,92 zł. To kwota tylko tej pozycji, nie całej faktury za 250 kWh. Rozbieżność między wartościami netto i brutto może sprawiać wrażenie błędnej stawki, chociaż wynika z podatku.
Podobnie odbiorca, który w okresie rozliczeniowym pobrał 1 MWh energii, otrzyma wynik 3,00 zł netto przy stawce obowiązującej w 2026 roku. Dla 100 kWh będzie to 0,30 zł netto, bez potrzeby stosowania innego progu. Opłata rośnie proporcjonalnie do rozliczanej energii; nie jest miesięcznym ryczałtem. Nie należy jednak bezwarunkowo podstawiać do wzoru rocznego zużycia podanego w umowie, jeśli sprawdzana faktura obejmuje miesiąc lub dwa miesiące. Liczy się energia rozliczona w konkretnym okresie, a nie prognoza na przyszły rok. Na fakturze zaliczkowej kwota może wynikać z przewidywanego zużycia i zostać później skorygowana. Dopiero rozliczenie oparte na właściwych danych pomiarowych pozwala ostatecznie zweryfikować należność za dany okres.
W przedsiębiorstwach uprawnionych do szczególnej podstawy naliczenia prosty wzór wymaga dodatkowego współczynnika wynikającego z ustawy. Wtedy nie mnoży się pełnego zużycia przez stawkę, lecz najpierw ustala część energii stanowiącą podstawę. Dla pozostałych odbiorców sama duża liczba kilowatogodzin nie uprawnia do automatycznej redukcji. Ważne są również granice okresu, jeżeli faktura korygująca dotyczy czasu, w którym obowiązywała inna stawka. Należy wówczas przyporządkować właściwe wartości do właściwych dat. Zasada rozdzielania okresów zapobiega zarówno naliczeniu zbyt wysokiej opłaty, jak i uznaniu prawidłowej korekty za pomyłkę. Kontrola powinna więc dotyczyć jednocześnie stawki, zużycia, okresu oraz — gdy to właściwe — statusu odbiorcy.
Drugi przykład: 600 kWh
600 kWh ÷ 1000 = 0,60 MWh. Przy stawce 3,00 zł/MWh otrzymujemy 1,80 zł netto. Po zastosowaniu 23% VAT wychodzi 2,21 zł brutto. Sprawdzając fakturę, porównuj wartość netto ze stawką netto, a brutto z kwotą zawierającą podatek.
Gdzie znaleźć opłatę kogeneracyjną na fakturze?
Najłatwiej odszukać w tabeli rozliczeń pozycję nazwaną wprost „opłata kogeneracyjna”. Na wielu fakturach znajduje się w części dystrybucyjnej, choć wygląd i kolejność kolumn zależą od sprzedawcy, operatora i wzoru dokumentu. Obok można znaleźć ilość rozliczonej energii, stawkę jednostkową oraz należność netto. Czasami część stawek pokazywana jest w zł/MWh, a innym razem po przeliczeniu na zł/kWh, przez co liczby wyglądają zupełnie inaczej. Stawce 3 zł/MWh odpowiada dokładnie 0,003 zł/kWh, więc jednostkę trzeba odczytać przed oceną kwoty. Nie należy porównywać liczby 3,00 z wartością 0,003 bez zwrócenia uwagi na podpis kolumny. VAT może być pokazany zbiorczo, dlatego brak osobnej kwoty brutto przy tym wierszu nie oznacza braku opodatkowania.
Samo znalezienie nazwy pozycji to dopiero początek sprawdzenia. Najpierw trzeba odczytać daty początku i końca okresu, następnie ilość energii, której dotyczy faktura, oraz przyjętą stawkę. Jeśli rachunek obejmuje prognozę albo korektę, liczby widoczne na pierwszej stronie mogą nie odpowiadać odczytowi licznika za bieżący miesiąc. Różnicę może wyjaśniać dołączone rozliczenie albo zestawienie odczytów. Nie warto więc zakładać pomyłki tylko dlatego, że kwota opłaty różni się od poprzedniego rachunku. Przy wyższym zużyciu wartość rośnie proporcjonalnie nawet wtedy, gdy stawka przez cały czas pozostaje taka sama. Jeżeli po przejrzeniu dokumentu brakuje danych potrzebnych do obliczenia, dopiero wtedy zasadna jest prośba o szczegółową podstawę naliczenia.
Czym opłata kogeneracyjna różni się od innych opłat na rachunku?
Opłata kogeneracyjna należy do składników regulowanych, ale nie należy jej łączyć z opłatą jakościową ani sieciową w jeden koszt bez rozróżnienia celu. Część dystrybucyjna obejmuje należności związane z korzystaniem z sieci i wykonywaniem usług jej operatora. Opłata jakościowa jest osobną pozycją związaną z funkcjonowaniem systemu elektroenergetycznego. Opłata OZE dotyczy odrębnego mechanizmu finansowania wsparcia odnawialnych źródeł energii. Kogeneracja to natomiast jednoczesne wytwarzanie prądu i ciepła, a nie synonim wszystkich odnawialnych źródeł energii. Podobieństwo nazw i wspólne miejsce na fakturze może prowadzić do błędnego uznania, że wszystkie te pozycje są jedną opłatą podzieloną na kilka wierszy. Aby znaleźć źródło podwyżki, trzeba porównać stawkę i zużycie osobno dla każdej należności.
Osobną logiką rządzi się opłata mocowa, związana z mechanizmem wynagradzania dostępności mocy w systemie. Dla gospodarstw domowych jest co do zasady rozliczana według progów rocznego zużycia jako opłata miesięczna, a nie jako prosty iloczyn każdej kilowatogodziny i jednej stawki kogeneracyjnej. Inne grupy odbiorców mogą mieć odmienny sposób jej ustalania, co dodatkowo utrudnia porównania bez znajomości taryfy. Jeżeli więc na fakturze rośnie opłata mocowa, nie musi to wynikać z podwyżki stawki kogeneracyjnej. Opłata mocowa i kogeneracyjna podlegają odmiennym zasadom obliczania. Podobnie opłata handlowa, jeśli występuje, wynika z warunków konkretnej oferty, a nie z przepisów dotyczących kogeneracji. Przed porównaniem dwóch faktur trzeba zidentyfikować nazwę każdej pozycji zamiast oceniać wyłącznie sumę części dystrybucyjnej.
Zmiana układu faktury nie zmienia automatycznie podstawy prawnej naliczania żadnej z tych opłat. Sprzedawca może inaczej uporządkować kolumny, połączyć podsumowania podatkowe albo wyróżnić regulowane należności w osobnej tabeli. Jeżeli odbiorca porównuje dokumenty od różnych firm, podobne pozycje powinien zestawiać według nazwy, jednostki i okresu. Dopiero wtedy można stwierdzić, czy różnica dotyczy stawki, zużycia czy sposobu prezentacji. Kwota brutto w jednej fakturze zestawiona z netto w drugiej prowadzi do pozornej podwyżki nawet przy identycznych stawkach. Ten błąd szczególnie łatwo popełnić przy niewielkich pozycjach, takich jak opłata kogeneracyjna. Porównuj konkretne wiersze i ich jednostki; suma faktury nie ujawnia źródła zmiany.
| Opłata | Cel | Sposób naliczania |
|---|---|---|
| Kogeneracyjna | Wsparcie wysokosprawnej kogeneracji | Zasadniczo zł/MWh pobranej energii |
| OZE | Wsparcie OZE | Stawka w zł/MWh według odrębnych przepisów |
| Mocowa | Mechanizm rynku mocy | W gospodarstwach domowych zasadniczo miesięczny ryczałt według progów |
| Jakościowa i sieciowa | Funkcjonowanie systemu i sieci | Według właściwej taryfy dystrybucyjnej |
Od czego zależy wysokość opłaty i kiedy zasady mogą się zmienić?
Wysokość opłaty zależy przede wszystkim od zużycia energii, okresu rozliczeniowego, stawki ustalonej na ten okres i ewentualnej szczególnej podstawy ustawowej. W 2025 roku stawka wynosiła 3,00 zł/MWh i taka sama kwota obowiązuje w roku 2026. Nie można jednak bez sprawdzenia przenieść tej wartości na dowolny wcześniejszy lub późniejszy rok. Stawka na kolejny rok jest określana rozporządzeniem, dlatego faktura dotycząca innego okresu wymaga odczytania właściwego aktu prawnego. Przykładowo w 2024 roku obowiązywała wyższa stawka 6,18 zł/MWh. Nawet bez zmiany zużycia kwota opłaty mogła więc zmienić się między 2024 a 2025 rokiem. Rozpoznanie, który z tych czynników wystąpił, pozwala uniknąć mylenia podwyżki kosztu prądu z korektą jednej ustawowej opłaty.
Zużycie energii jest wielkością ustalaną dla konkretnego okresu na podstawie zasad pomiaru i rozliczenia. Dla odbiorcy typowego liczy się energia pobrana z sieci i zużyta, co jest szczególnie istotne przy analizowaniu rachunków osób mających mikroinstalację fotowoltaiczną. Energia wytworzona i wykorzystana bezpośrednio w budynku nie jest tym samym co energia pobrana z sieci, dlatego nie należy mechanicznie obliczać opłaty od całej produkcji paneli. Zależnie od modelu rozliczeń i danych pomiarowych inne pozycje rachunku mogą opierać się na odmiennych wielkościach. Przed sprawdzeniem kwoty należy zatem ustalić, do której ilości energii przypisano stawkę kogeneracyjną. Błędy pomiaru lub korekty trzeba wyjaśnić niezależnie od kontroli stawki. Zmiana sprzedawcy albo taryfy nie tworzy też sama przez się zwolnienia z ustawowej opłaty.
Wyjątek dotyczący uprawnionych odbiorców przemysłowych ma praktyczne znaczenie, ponieważ zmienia podstawę naliczenia, a nie samą liczbę złotych przypadającą na megawatogodzinę. W określonych przypadkach podstawę stanowi 15% lub 25% ilości energii wskazanej w przepisach. Zastosowanie tej zasady zależy od uprawnienia i odpowiedniego wpisu do wykazu, więc nie można kopiować jej do rozliczenia każdej firmy. W przypadku korekty obejmującej przełom lat należy również sprawdzić, czy zastosowano stawki obowiązujące w obu częściach okresu. Niezależnie od statusu odbiorcy mogą wystąpić różnice wynikające z zaokrągleń lub rozliczenia prognozy. Bez danych rozliczeniowych nie każdą różnicę da się rozstrzygnąć. Jeżeli nie da się odtworzyć podstawy, właściwym rozwiązaniem jest prośba o zestawienie danych zamiast przyjmowania najprostszej wersji jako pewnej.
Co warto sprawdzić, gdy kwota na rachunku budzi wątpliwości?
Sprawdzenie rachunku najlepiej rozpocząć od rozdzielenia ceny energii od opłat regulowanych i odczytania całej pozycji kogeneracyjnej. Trzeba ustalić stawkę z odpowiedniego roku, sprawdzić jednostkę zł/MWh lub przeliczenie na zł/kWh, a następnie porównać okres rozliczenia z ilością pobranej energii. Jeżeli faktura wykazuje wartości netto i brutto, ważne jest zastosowanie tego samego wariantu w obliczeniu kontrolnym. Wynik może różnić się o jeden grosz z powodu reguł zaokrąglania, zwłaszcza przy bardzo małym zużyciu. Należy również sprawdzić, czy dokument zawiera korektę, prognozę albo rozliczenie wcześniejszych wpłat. Bez tej kontroli łatwo przypisać różnicę zmianie stawki, której faktycznie nie było. Tylko tak da się wskazać wystawcy faktury konkretną rozbieżność.
Jeżeli dla danego miesiąca wykazano 350 kWh, przy stawce 3,00 zł/MWh obliczenie daje 1,05 zł netto. Przy VAT 23% należność brutto wynosi po zaokrągleniu 1,29 zł. Jeżeli widoczna kwota jest znacznie inna, należy ustalić, czy w wierszu zastosowano właśnie 350 kWh, czy inny wolumen. Wysokość 1,29 zł nie przesądza natomiast, że wszystkie inne części rachunku są poprawne. Gdy sama faktura nie podaje danych do odtworzenia wyniku, odbiorca może zażądać wyjaśnienia stawki i podstawy naliczenia. Dobrze wskazać numer faktury, okres i dokładną pozycję, bo pozwala to uniknąć ogólnej odpowiedzi dotyczącej całej ceny prądu. Reklamacja ma sens zwłaszcza wtedy, gdy po sprawdzeniu dokumentacji nadal pozostaje konkretna rozbieżność.
Na podstawie samej należności nie da się ustalić, jaki wolumen przyjęto do rozliczenia odbiorcy przemysłowego, jeżeli dokument nie zawiera informacji o jego ustawowym statusie. Podobna trudność dotyczy korekt, w których wcześniejsze odczyty zostały zastąpione późniejszym pomiarem. W obu sytuacjach potrzebne może być szczegółowe zestawienie od sprzedawcy lub dystrybutora. Odbiorca powinien poprosić o wskazanie okresu, danych pomiarowych, podstawy naliczenia, zastosowanej stawki i przyczyny ewentualnego przeliczenia. Warto zachować kopię faktury oraz otrzymanego wyjaśnienia, zwłaszcza jeśli problem dotyczy kilku miesięcy. Odpowiedź ograniczona do stwierdzenia „to opłata ustawowa” nie wyjaśnia, skąd wzięła się konkretna kwota. Dokładność tych danych jest ważniejsza niż próba porównywania różnych rachunków bez wspólnej podstawy.
Gdy kwota się nie zgadza
Przygotuj numer faktury, okres, wykazane kWh, stawkę i wyliczenie kontrolne. Poproś wystawcę o wskazanie danych pomiarowych, podstawy naliczenia, zastosowanej stawki i korekt. Dzięki temu sprawdzisz konkretny wiersz, a nie tylko ogólną kwotę rachunku.
Jaki wniosek można wyciągnąć z obecności opłaty kogeneracyjnej na rachunku?
Obecność opłaty kogeneracyjnej informuje o zastosowaniu ustawowego mechanizmu finansowania wysokosprawnej kogeneracji. Nie można z niej jednak wywnioskować, z jakiej konkretnej elektrowni pochodzi energia dostarczona do odbiorcy ani czy posiada on indywidualną umowę z wytwórcą ciepła. Jest to należność wyznaczana przede wszystkim przez ilość energii pobranej z sieci i stawkę właściwą dla rozliczanego okresu. Dlatego w standardowym gospodarstwie domowym sprawdzenie zaczyna się od faktury i przeliczenia kilowatogodzin na megawatogodziny. Po stronie określonych odbiorców przemysłowych wynik może zależeć od dodatkowych uprawnień i odmiennie określonej podstawy. Jeżeli kwota wydaje się za wysoka, trzeba ustalić, który element wzoru budzi zastrzeżenia, zamiast przypisywać całą różnicę ustawodawcy lub sprzedawcy. Ustawowy charakter należności nie zwalnia przedsiębiorstwa z wykazania prawidłowych danych do jej obliczenia.
Odbiorca może także ocenić zmianę między latami, ale tylko na porównywalnych danych. Stawka 3 zł/MWh obowiązująca w 2026 roku jest taka sama jak w roku poprzednim, natomiast różnica w zużyciu nadal może zmienić wysokość należności. Dla zużycia 1 MWh zmiana stawki o 1 zł/MWh zmieniłaby samą kwotę netto opłaty o 1 zł, jeśli nie występuje szczególna podstawa. Pokazuje to skalę skutku regulacyjnego bez sugerowania, że będzie on jednakowy dla wszystkich gospodarstw. Znacznie większe różnice całych rachunków mogą wynikać z innych stawek dystrybucyjnych, opłat i cen energii. Zmianę oferty oceniaj według całej faktury, a ewentualny błąd opłaty — według jej własnego wiersza. Jeżeli zmienia się rok, stawka albo zakres dokumentu, porównanie należy ponownie oprzeć na danych właściwych dla tego okresu.
Najczęstsze pytania o opłatę kogeneracyjną
Czy opłata kogeneracyjna jest obowiązkowa?
Tak. Wynika z ustawy i dotyczy energii elektrycznej pobranej z sieci i zużytej przez odbiorcę według właściwych zasad rozliczenia. Nie jest opcjonalnym dodatkiem sprzedawcy.
Ile wynosi opłata kogeneracyjna w 2026 roku?
Obowiązująca stawka wynosi 3,00 zł/MWh netto, czyli 0,003 zł/kWh netto. Kwotę brutto oblicza się z uwzględnieniem podatku.
Ile zapłacę przy zużyciu 200 kWh?
Przy stawce 3,00 zł/MWh: 200 kWh to 0,2 MWh, a opłata wynosi 0,60 zł netto. Przy VAT 23% to 0,74 zł brutto po zaokrągleniu.
Czy opłata kogeneracyjna jest tym samym co opłata mocowa?
Nie. Opłata kogeneracyjna finansuje wsparcie wysokosprawnej kogeneracji i w zwykłym rozliczeniu zależy od ilości pobranej energii. Opłata mocowa ma inny cel i inne zasady naliczania.
Czy właściciel fotowoltaiki płaci opłatę kogeneracyjną?
Instalacja fotowoltaiczna sama w sobie nie zwalnia z tej opłaty. W zwykłym rozliczeniu znaczenie ma energia pobrana z sieci i zużyta, a nie cała produkcja paneli.
Czy firma może płacić mniej?
Niektórym odbiorcom przemysłowym spełniającym szczegółowe warunki i ujętym w wykazie Prezesa URE przysługuje szczególna podstawa naliczenia 15% albo 25%. Nie jest to ulga dla każdej firmy.
Co zrobić, jeśli kwota na fakturze się nie zgadza?
Sprawdź okres rozliczenia, ilość energii, jednostkę i stawkę oraz to, czy porównujesz netto z netto. Jeśli różnica pozostaje, poproś wystawcę o dane pomiarowe, podstawę naliczenia i ewentualne korekty.
Bibliografia i źródła
Pokaż źródła (8)
Ustawa z 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji — tekst jednolity — Sejm RP, Dz.U. z 2025 r. poz. 602.
Potwierdza: cel opłaty, art. 60–64, podstawowy sposób naliczania i odrębne zasady dla odbiorców przemysłowych.
Rozporządzenie w sprawie stawki opłaty kogeneracyjnej na 2026 rok — Minister Energii, 2025.
Potwierdza: stawkę 3,00 zł/MWh i okres jej obowiązywania od 1 stycznia 2026 r.
Nie będzie podwyżki opłaty kogeneracyjnej w 2026 r. — Ministerstwo Energii, 2025.
Potwierdza: stawki 3,00 zł/MWh w latach 2025 i 2026 oraz historyczny punkt odniesienia dla 2024 r.
Informacja nr 59/2025 dla odbiorców przemysłowych na rok 2026 — Prezes URE, 2025.
Potwierdza: formalne warunki uprawnień oraz odmienne podstawy naliczania opłaty wybranym odbiorcom przemysłowym.